Blogerzy, linkujmy! O co tak naprawdę chodzi w tym linkowaniu?

Razem z Kubą Filipowskim i Marcinem Jagodzińskim włączyłem się w akcję Linkujmy! Jest to manifest i apel do blogerów żeby nie zapominali o tym, że ideą powstania HTML i całego WWW w ogóle, był hipertekst – sieć powiązań między stronami. To właśnie odróżnia nas od papieru, że dowolne słowo w naszym tekście może być odnośnikiem do innej strony, która uzupełni i wzbogaci nasze treści. Dlatego zachęcam Was wszystkich do linkowania oraz do przyłączenia się do akcji – na stronie Linkujmy znajdziecie przycisk, który możecie u siebie umieścić żeby promować ten apel. Ja umieściłem u siebie w prawej kolumnie bloga. Dlaczego naprawdę dobrze jest linkować? O tym poniżej.

Akcja zbiegła się z zupełnie przypadkiem z moim wczorajszym tekstem o rzetelności dziennikarzy i blogerów przy powoływaniu się na źródła (już po tym tekście odezwał się do mnie Kuba i opowiedział o akcji jaką planuje). Nie będę go streszczał, kto ma ochotę niech kliknie i przeczyta, ale po przeczytaniu komentarza Pawła Wimmera chciałbym temat nieco rozwinąć. Bo Paweł zrozumiał mój tekst nieco opacznie i wydaje się nie chwytać całej idei linkowania na blogach.

Czy to ważne kto był pierwszy?

W tym wszystkim zupełnie nie chodzi o to żeby być pierwszym w łańcuszku linkowania. Nie chodzi też o to żeby piszący kolejne teksty wyszukiwali tego pierwszego, który napisał na dany temat i właśnie do niego linkowali. Niech ten czwarty w łańcuszku zalinkuje do trzeciego i też będzie pięknie.

Nie chodzi o pozycję w łańcuszku, ale o sam fakt istnienia tego łańcucha. Jeśli jako blogerzy przeczytacie o czymś i napiszecie u siebie nie linkując do swoich źródeł, bezpowrotnie ten łańcuch przecinacie. Wasi czytelnicy nie mają szansy poznać innego punktu widzenia na ten temat. Zamykacie ich w ograniczonej puszce Waszych własnych opinii starając się być dla nich alfą, omegą i Bóg wie czym jeszcze. To takie strasznie mediowe, okropnie niewebowe, potwornie pod wezwaniem “nie będziesz miał blogów cudzych przede mną”.

Nawet jeśli w Waszym źródle nie ma nic ponad to co napisaliście sami, zalinkujcie! Tamto źródło też do czegoś linkowało i jeśli nie bezpośrednio tam to dwa linki dalej Wasi czytelnicy mogą znaleźć coś więcej. Być może znajdą ciekawe opinie w komentarzach albo podążą za trackbackami. Nie odbierajcie swoim czytelnikom tej najlepszej rzeczy jaką ma web. Nie starajcie się być dla nich wyrocznią, początkiem i końcem webowego wszechświata. Bo jakbyście się nie starali to nimi nie jesteście i nie będziecie.

Zatem szacunek dla cudzych tekstów, o którym pisze Paweł i rezerwuje go tylko dla tekstów oryginalnych, to tylko jedna strona medalu. Nawet jeśli cudzy tekst opiera się na jeszcze innym tekście, zalinkujmy (czy to bezpośrednio do poprzedniego, czy do jeszcze wcześniejszego – w tym kontekście to obojętne). To po prostu wzbogaca przekaz. Nawiasem mówiąc, Pawle, mój tekst o VOIP w n-k był moim własnym, oryginalna notka z naszej-klasy ograniczała się do dwóch linijek (ale zamknijmy już temat bo zupełnie nie chodzi mi o temat tego tekstu, ale o pewne zjawisko, którego był tylko przykładową ilustracją).

Linkowanie w praktyce – na przykładzie

Jak to wszystko wygląda w praktyce? Ot choćby tak jak w moim tekście o przejęciu Bebo. Mimo iż tekst jest w 100% autorski i zawiera moją własną analizę transakcji, jej genezy i skutków, to zalinkowałem do Techcrunch, u którego na news o przejęciu trafiłem. Więcej – przed opublikowaniem tekstu wyszukałem w moich RSS inne teksty o sprzedaży Bebo. Znalazłem kilka w polskiej blogosferze i dodatkowo zalinkowałem do Antywebu, mimo iż nawet nie korzystałem z niego przy pisaniu – ale uważam, że warto dać czytelnikom sznurki, którymi mogą podążyć szukając czegoś więcej na dany temat – a nie wszyscy lubią sznurki anglojęzyczne. Właśnie to nazywam dobrym linkowaniem.

Dla odmiany zalinkowany przez mnie AntyWeb nie powołał się w tekście o Bebo na żaden link, choć jak sądzę Michael Birch nie zadzwonił do Grzegorza mówiąc “Gregory, I just sold my firm!”. Swoją drogą AntyWeb jeszcze do niedawna był właśnie jednym z tych blogów, które często zapominały o linkach. Ostatnio zauważam trochę zmian na lepsze – muszę pochwalić i powiedzieć: tak trzymać!

Podsumowując, linkujmy!

Musicie zrozumieć, że linki wzbogacają przekaz i dają dodatkową wartość Waszym czytelnikom. Nic na nich nie tracicie a możecie zyskać: uznanie czytelników, ich lojalność (jeśli widzę w czytniku RSS podobny temat w kilku serwisach to chętniej czytam w tym, który nie stara się być alfa-omega-wyrocznią i który da mi w bonusie parę sznurków do poklikania jeśli temat mnie zaciekawi) czy wreszcie ruch zwrotny dzięki trackbackom z innych blogów.

Jeśli linkowanie nie boli nawet tak popularnych blogerów jak Mike Arrington, to tym bardziej nie powinno boleć Was, mniejszych.

Dlatego Linkujmy!